Blog

Midsectie voorpagina

Blog

Posted OnJanuary 19, 2018 0

Reverb. Best friend, greatest enemy.

Valhalla Room. Vintage Verb. Die PCM-bundle die eigenlijk veel te duur is. Altiverb(!). Aether en ArtsAcoustic Reverb. Shimmer. H-Reverb, EOS, EOS2. Allemaal heb ik ze gekocht, omdat ik dacht dat het aan de gear lag dat mijn tracks shitty waren. Weer eens.

Toegegeven, ik heb een lange tijd last gehad van GAS. Gear acquisition syndrome. Wanneer je begint te producen, is het moeilijk om te geloven dat je bepaalde sounds van grote artiesten kan nabootsen door gewoon stock plugins te gebruiken. Je wilt niet onderdoen, en omdat zij met een bepaalde plugin de vetste sounds en mixdowns uit hun hoed toveren, koop je dan maar dezelfde gear. Om dan tot de conclusie te komen dat het nog niet lukt.

Reverb is één van die zaken waarover je honderd tutorials online kan bekijken, en toch nog niet genoeg weet om een track diep te maken, maar niet alles te verdrinken in reverb. Daarom ging ik het nu anders aanpakken: ik ging zo weinig mogelijk reverb gebruiken.

Alleen die achtergrondgeluiden, die krijgen nog een lange hall. De geluiden vooraan hoogstens wat ambience. In plaats van je pluck een enorme verb te geven, kan je er beter een pad achter zetten, spelen met de release, of een delay gebruiken. Desnoods layer je er een andere pluck onder die wél vol reverb zit, verplichtte ik mezelf. Als je een snare wilt laten uitklinken, layer je een andere snare eronder met een lange tail. Low pass je originele sound, en zet er dan pas reverb op, om het verder weg te laten klinken. Speel met mono-reverbs. Oefenen, gast. Sleep eat repeat.

En toch. Dan luister je naar tracks van Fred V & Grafix, Metrik of Illenium. Diepte man. Door reverb. Bij mij klinkt alles even ver weg. Niets echt dichtbij genoeg om de luisteraar te raken, niets ver genoeg om een gevoel van diepte en gelukzaligheid te creëren.

Fuck you, reverb, fuck you. Diep.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *